Félicia, ou mes fredaines (Félicia, or My Escapades)
De roman neemt de klassieke thema’s van het libertinisme van deze tijd over: aanklacht tegen de toegewijden, seksuele genoegens zonder morele barrières. De incest (onvrijwillig) werd met lichtheid behandeld. Félicia beschrijft haar “systeem” om te genieten van de geneugten en liefde van het leven zonder gehinderd te worden door zware trouw. Zijn “libido is de motor van alle acties en niets mag hem verboden worden” .
De seksscènes worden zonder dubbelzinnigheid beschreven, maar zonder grove beschrijvingen, blijft de taal vrij van anatomische termen of te visuele beschrijvingen. Erotiek houdt, in tegenstelling tot bij de Sade , nooit dwang of wreedheid in, en vormt een soort “seksuele utopie” .
ILLUSTRATORS
Mon noviciat, ou les joies de Lolotte
Mon noviciat, ou les joies de Lolotte (Mijn noviciaat, of de geneugten van Lolotte) is een roman uit 1776 van André-Robert Andréa de Nerciat, vooral bekend van zijn latere Le diable au corps (De duivel in het lichaam). Het onderzoekt veel van dezelfde thema’s als Thérèse Philosophe van Jean-Baptiste de Boyer en L’education de Laure van Mirabeau – hoe plezier en seksueel delen conventies en een strikte morele code kunnen overwinnen.
Hoewel jong en onbeproefd op het gebied van liefde, wil Lolotte graag ontwikkelen wat haar inherent sensuele en zondige aard is.Ze wil zich onderdompelen in een wereld van lust en losbandigheid, en ontdekt dat er geen tekort is aan kandidaten – zowel mannen als vrouwen – die staan te popelen om haar overvloedige charmes te proeven.
Lolotte, de heldin-verteller, volgt haar pas gescheiden moeder naar een provinciaal klooster, waar de monniken, al betrokken bij een reeks ‘saturnische rituelen’, haar kennis laten maken met de geneugten van het vlees. In een reeks brieven beschrijft ze haar lesbische relatie met Félicité en hun groeiende betrokkenheid bij de reguliere orgieën van de monniken.
ILLUSTRATIES
La matinée libertine, ou les moments bien employés
La matinée libertine, ou les momenten bien employés (The Libertine Morning, of Well- Employment Moments) is een van de vele kleine erotische werken van de productieve achttiende-eeuwse aristocraat Andréa de Nerciat; het werd voor het eerst gepubliceerd in 1787. Zoals de titel suggereert, is het de beschrijving van een ochtend doorgebracht door een jonge gravin. Het verhaal is opgebouwd uit vier dialogen waarin frivoliteit en losbandigheid de vrije loop krijgen.
Om een onbekende reden koos Trilleau ervoor om zijn echte naam niet te gebruiken voor deze acht heerlijk luchtige kleurentekeningen, enkele van de beste uit deze creatieve periode in de Franse erotische uitgeverij, in plaats daarvan onder het pseudoniem Jean-Gilles Legendre (de legendarische Jean-Gilles? ). Helaas, tenzij de zeer matige 1928 Le doctorat impromptu en 1929 Le libertin de qualité van hem zijn, lijken dit de enige illustraties die hij in deze geest heeft gemaakt.
ILLUSTRATIES
Le doctorat impromptu
Samenvatting
Een herbergbediende, die de opdracht kreeg om de eerste van deze brieven in de doos te gooien, en in de veronderstelling dat het uit het boek iets mysterieus zou bevatten, bracht het naar een jonge man die op bevel was verbonden aan een van de ministeriële kantoren , en die in het hotel logeerde. Deze klerk maakte misbruik van de omstandigheid en opende het parket; maar in plaats van staatsgeheimen vond hij alleen dwaasheden, die hij voor zijn plezier opschreef.
ILLUSTRATORS
De Afrodieten
nymfopriapische fragmenten ten dienste van de geschiedenis van het genot
JIJ BENT HET ! DAT BEN IK !
In “Les Aphrodites” verzint Nerciat een verslag van een geheim seksueel genootschap. Hij slaagt wonderwel in zijn opzet: men zal nog honderd jaar geloven dat dit genootschap echt bestaan heeft. Les Aphrodites en Le Diable au corps zijn allebei bizarre werken met hoofdpersonages die er resoluut voor kiezen in een fantasiewereld te leven. Zo proberen ridders het record ‘gewichten hangen aan een geërecteerde penis’ te verbreken. Orgieën vinden plaats in superbordelen. En personages met kleurrijke namen als de gravin De Motte-en-feu (gravin van de hete heuvel) leveren zich over aan uitspattingen en wellustige buitensporigheden allerhande, zoals de orgie met de ezel.
ILLUSTRATORS
Le diable au corps
“Het was een tijd waarin liefde in de mode was. We hebben geen idee vandaag wanneer er zoveel is gezegd over vrije liefde. Liefde, fysieke liefde verscheen overal. De filosofen, de geleerden, de letterkundigen, de mannen, alle vrouwen gaven om over hem. Hij was niet zoals nu een standbeeld van een kleine naakte en zieke god met een ontbonden boog, een schandelijk object van nieuwsgierigheid, een onderwerp van medische en retrospectieve observaties. Hij vloog vrij in schaduwrijke parken waar de god van de tuinen zijn gemak nam Andréa de Nerciat (1739-1800) hield van de liefde en bestudeerde hartstochtelijk haar lichaamsbouw, doordringend in de mysteries van liefdesgenootschappen en de geheimen van dit dappere metselwerk, dat, zonder altijd te weten dat het tegelijkertijd de smaak voor vrijheid verspreidde, propageerde de cultus van het vlees in Europa.
