Tristan Corbière (pseudoniem voor Edouard-Joachim Corbière; Morlaix, Bretagne, 18 juli 1845 – Morlaix, 1 maart 1875) was een Frans symbolistisch en surrealistisch schrijver en dichter.

Edouard-Joachim Corbière, beter bekend als Tristan Corbière, werd geboren op 16 juli 1845 in Ploujean bij Morlaix (29).

Zoon van Edouard-Antoine Corbière (auteur van “Négrier”), zeeman, succesvol romanschrijver.

Tristan is dol op zijn vader, die hem tot aan zijn dood met zijn moeder zal ondersteunen.

Zijn moeder, Angélique Aspasie Puyo, is 33 jaar ouder dan haar man. Zo werd Tristan geboren met een 52-jarige vader en een 19-jarige moeder op het landhuis Launay in Ploujean.

Hij stierf op 1 maart 1875 in Morlaix op 29-jarige leeftijd.

Ziek wijdde hij zijn korte leven aan poëzie, zonder concessies. Spottend, spottend, niet verstoken van humor, werd hij bewonderd door Verlaine, maar hij kende tijdens zijn leven geen enkele bekendheid.

Student aan het lycée de Saint-Brieuc in 1859, waar hij het niet leuk vond, we vonden hem in 1860 op het lycée de Nantes, waar hij woonde bij dokter Chenantais, zijn oom.

Vanaf 1862, op 17-jarige leeftijd, leed hij aan reuma en vertoonde de eerste symptomen van tuberculose. Tristan gaf toen zijn studie op en woonde bij zijn moeder in Cannes en vervolgens in Luchon.

Hij verhuisde in 1863 naar het vakantiehuis van zijn ouders in Roscoff. Zijn nietige en magere uiterlijk leverde hem de bijnaam Ankou op van de inwoners van Roscoff.

Niet in staat om te werken, is hij excentriek door zijn wenkbrauwen te scheren, zich te vermommen als een vrouw, een veroordeelde of een bedelaar, wanneer hij niet op zijn boot “De slaaf” vaart.

Van december 1869 tot maart 1870 reisde hij naar Italië (Napels, Sorente, Capri, Rome …). In Rome, tijdens een carnaval in aanwezigheid van de paus, loopt hij vermomd als bisschop, met een varken aan de lijn.

De schoonheid die hij in het land Italië niet vond, kwam in 1871 naar hem toe in de vorm van de Italiaanse actrice Armida-Josefina Cuchiani, roepnaam Herminie, ook wel ‘la Comtesse’ genoemd. Zij was de maîtresse van de Parijse graaf Rodolphe de Battine, die in de Frans-Duitse oorlog gewond was geraakt en ’s zomers met haar in Roscoff zijn wonden likte. Van haar is maar weinig bekend, het meeste nog uit de gedichten van Corbière, waarin ze veelvuldig opduikt, altijd onder de naam Marcelle. Hij werd verliefd op haar, ze werd de heldin van zijn leven en werk. Met z’n drieën gingen ze vaak uit varen op Corbières kotter die hij had vernoemd naar zijn vaders bekendste roman ‘Le Négrier’ (Het slavenschip). Maar hij wist dat hij in zijn liefde voor de Italiaanse kansloos was tegenover de graaf. Bovendien was hij foeilelijk. Hij vermaakte zijn gasten met wat boottochtjes en z’n grollen, maar dat masker verborg zijn teleurstelling niet goed. Tristan aime jaune – naar analogie van rit jaune, dus zoals een boer met kiespijn – om niet te huilen. Hierin ligt de verklaring van de titel van zijn enige bundel, die in 1873 zal verschijnen.

n 1872 vestigde Corbière zich in Parijs, waarnaar hij Rodolphe en Herminie was nagereisd. Over de twee jaar die hij in de hoofdstad doorbracht, is maar weinig bekend: hij zou er een ‘vie de bohème et de noctambule’ hebben geleid, ‘vêtu de marin de toujours’, maar anderen ontkennen dat weer.
Wel krijgt hij er zijn eerste publicatie, al is het in het boulevardblad La Vie parisienne (1873). En kort daarop bundelt hij al zijn gedichten onder de titel Les Amours jaunes (1873), opgedragen ‘à l’auteur du Négrier’, zijn vader, die de luxe-uitgave bekostigd had. Het was een ‘insuccès total’, slechts twee bladen wijdden er een recensie aan, niet bepaald tijdschriften van aanzien. Ook de mensen in zijn omgeving schonken er nauwelijks aandacht aan.

Mallarmé werd geboren als Étienne Mallarmé.
Na zijn militaire dienst en een verblijf in Londen waar hij trouwde, werkte hij gedurende een groot deel van zijn leven als leraar Engels in Parijs. Als gevolg daarvan was hij relatief arm, maar dit verhinderde hem niet uit te groeien tot een belangrijke Franse dichter en criticus.

Hij had contacten met Manet en Zola en heeft in 1873 zelfs Hugo ontmoet. Aan huis organiseerde hij zijn toonaangevende salon (samenkomst van intellectuelen, waar men discussieerde over gedichten, kunst en filosofie). Zijn salon stond bekend als les Mardistes, omdat hij op dinsdag ontving. Vooral door deze bijeenkomsten slaagde Mallarmé er in een belangrijke invloed uit te oefenen op een hele generatie van Franse schrijvers.

Aan het einde van zijn leven was hij een van de meest gevierde dichters van zijn tijd. Dichters als Verlaine schreven lofzangen over hem en auteurs als Paul Valéry en André Gide bezochten regelmatig zijn salon op dinsdagavond. Aan het einde van zijn leven koos hij de zijde van Émile Zola in de Dreyfusaffaire, toen deze zijn open brief aan de president J’accuse…! publiceerde.

Na zijn pensioen kon hij nog bij de begrafenis van Paul Verlaine aanwezig zijn, voor hij zelf op 9 september 1898 stierf.

MALLARMÉ EN SYMBOLIEK

MALLARMÉ EN OCCULTISME

In de ogen van de critici was de keuze van de gedichten niet toevallig:
Debussy en Ravel zetten Soupir en Placet zinloos op muziek. De vergelijking van de verschillen tussen twee versies van deze gedichten heeft soms tot ongelukkige gevolgen geleid voor de critici met betrekking tot hun stijlen.
Debussy had Eventail gekozen uit het gedicht Autre eventail van juffrouw Mallarme om zijn bundel af te werken op een even dromerige toon, als een verfijnd madrigaal, subtiel erotisch.
Ravel voor “de liefde voor de moeilijkheid” iets om een ​​van de MEEST hermetische sonnetten van Mallarmé op muziek te zetten. De “Trois Poemes” zijn als volgt:
Zucht – opgedragen aan Igor Stravinsky
Ontstaan ​​uit de romp en de sprong – opgedragen aan Erik Satie
Placet futile – opgedragen aan Florent Schmitt

Enfant terrible wordt groot dichter

Arthur Rimbaud is opgegroeid in Charleville in de Franse Ardennen. Hij werd er geboren in 1854. Tot zijn 15e was hij een voorbeeldig kind en een modelleerling op school. Maar in 1870 brak oorlog uit tussen Frankrijk en Pruisen, en brak Arthur los uit zijn kleinsteedse milieu. Twee maal ontvluchtte hij zijn heerszuchtige moeder, een keer naar Parijs, een keer naar Brussel. De 21-jarige dichter Georges Izembard, zijn vriend en leraar, haalde hem twee keer terug. Maar het mocht niet baten. Na de wapenstilstand in 1871 was het de volksopstand in Parijs die hem riep. De Parijse Commune werd echter bloedig neergeslagen en Rimbaud keerde terug naar Charleville. Hij schreef er het gedicht Coeur supplicié (Gemarteld hart). Het zou gaan over een overnachting in de Parijse legerbarakken waar hij door soldaten van de nationale garde zou zijn verkracht.  

Arthur Rimbaud kon zijn draai niet vinden in de provincie, zoveel was duidelijk. Hij liep er ongewassen en met lange haren rond. Hij verwierp de burgerlijke, hypocriete wereld. Hij trachtte de goegemeente te choqueren met zijn uiterlijk, door leuzen (‘Merde à Dieu’) op de muren te kalken en hij liet weten geen principes meer te hebben.

Om dit alles uit te drukken gebruikte hij zijn gedichten. Ze rijmden nog wel, zoals gedichten deden in die tijd, maar hij gebruikte wetenschappelijke en obscene uitdrukkingen, gewone onpoëtische woorden, spreektaal. Dat was ongezien!

In een brief aan Paul Demeny, een Lettre du voyant (Zienersbrief) uit 1871, tekende hij zijn beeld van de dichtkunst van de toekomst uit: “Het leven, dat moet anders, want achter de gewone wereld van alledag, schuilt een andere, onbekende werkelijkheid en die kan enkel ontdekt worden via de poëzie. De dichter moet daartoe ziener worden en dat kan pas door het ontregelen van alle zintuigen en het vinden van een nieuwe taal. Het is dus niet de dichter zelf die van belang is; in de dichter zit een genie, een vreemde, die via het ‘ik’ van de dichter kan spreken.