{"id":661,"date":"2021-10-12T09:56:09","date_gmt":"2021-10-12T07:56:09","guid":{"rendered":"https:\/\/peacock-int.com\/schrijvers\/pierre-louys-1870-1925\/"},"modified":"2022-11-06T15:09:18","modified_gmt":"2022-11-06T14:09:18","slug":"verlaine","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/peacock-int.com\/schrijvers\/verlaine\/","title":{"rendered":"Paul Verlaine (1844-1896)"},"content":{"rendered":"

Paul-Marie Verlaine<\/strong> was een Franse dichter geassocieerd met de symbolistische beweging en de decadente beweging.
Hij wordt beschouwd als een van de grootste vertegenwoordigers van het fin de siècle in de internationale en Franse poëzie.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"
Paul-Marie Verlaine<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n
\n

Verlaine, geboren in Metz, volgde zijn opleiding aan het Lycée Impérial Bonaparte (nu het Lycée Condorcet) in Parijs en nam daarna een ambt in de ambtenarij.
Hij begon al op jonge leeftijd met het schrijven van poëzie en werd aanvankelijk beïnvloed door de Parnassien-beweging en haar leider, Leconte de Lisle.

Verlaine’s eerste gepubliceerde gedicht werd in 1863 gepubliceerd in La Revue du progress, een publicatie opgericht door de dichter Louis-Xavier de Ricard. Verlaine was een frequenter van de salon van de markiezin de Ricard (de moeder van Louis-Xavier de Ricard) op de Boulevard des Batignolles 10 en andere sociale gelegenheden, waar hij aanschurkte tegen de prominente artistieke figuren van de dag: Anatole France, Emmanuel Chabrier , uitvinder-dichter en humorist Charles Cros, de cynische anti-burgerlijke idealist Villiers de l’Isle-Adam, Théodore de Banville, François Coppée, Jose-Maria de Heredia, Leconte de Lisle, Catulle Mendes en anderen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

Paul Verlaine las op 14-jarige leeftijd Baudelaire’s befaamde Les fleurs du mal<\/em> (De bloemen van het kwaad) en besloot dichter te worden. Hij werd in Metz geboren, verhuisde naar Parijs en kreeg daar een eenvoudig baantje op het gemeentehuis. Naast dit respectabele leven leidde hij een ander bestaan: hij bezocht bordelen en kroegen en leerde de zogeheten Parnassiens kennen, een groep dichters rond Leconte de Lisle. Zij keerden zich af van de emotionele poëzie (Lamartine, Musset) en schreven onder het adagium l’art pour l’art<\/em> onpersoonlijke maar sterk visuele gedichten, geïnspireerd door de klassieke oudheid en exotische streken. De naam ontleende de groep aan het tijdschrift Le Parnasse contemporain<\/em>, waarin Verlaine gedichten publiceerde toen hij 22 was, in 1866. Zijn bohémien-leven stond steeds meer in het teken van zijn verslaving aan absint, een heldergroene, alcoholrijke likeur d<\/p>\n\n\n\n

\n