{"id":2718,"date":"2021-12-21T09:25:44","date_gmt":"2021-12-21T09:25:44","guid":{"rendered":"https:\/\/peacock-int.com\/boeken\/?page_id=2718"},"modified":"2025-03-07T16:04:44","modified_gmt":"2025-03-07T16:04:44","slug":"dialogues","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/peacock-int.com\/boeken\/dialogues\/","title":{"rendered":"Dialogues of Luisa Sigea – chorier"},"content":{"rendered":"
\n
\n

The Dialogues of Luisa Sigea<\/h2>
<\/div><\/div>

<\/p><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
Lees meer hier <\/span><\/a><\/div><\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n

De School of Women verscheen voor het eerst als een werk in het Latijn getiteld Aloisiae Sigaeae, Toletanae, Satyra sotadica de arcanis Amoris et Veneris. Dit manuscript beweerde dat het oorspronkelijk in het Spaans was geschreven door Luisa Sigea de Velasco, een erudiete dichter en bruidsmeisje aan het hof van Lissabon, en vervolgens in het Latijn werd vertaald door Jean of Johannes Meursius , een humanistische professor die geschiedenis doceerde in Leiden, Holland sinds 1610; de toeschrijving aan Sigea was een leugen en Meursius ‘betrokkenheid was een complete verzinsel. Het manuscript, geschreven door Nicola Chorier  circuleerde aan het begin van de achttiende eeuw door de libertijnse gemeenschap en was in het Latijn bekend onder veel verschillende titels, het werd vele malen in het Frans vertaald, waaronder één vertaling door Jean Terrasson in 1750, en werd ook in het Engels vertaald.<\/p>\n\n\n\n

Het boek is geschreven in de vorm van een reeks (7) dialogen met Tullia, een zesentwintigjarige Italiaanse vrouw, de vrouw van Callias, die wordt beschuldigd van seksuele initiatie van haar jonge nicht Ottavia, aan wie ze verklaart: ‘Je moeder vroeg me om je de meest mysterieuze geheimen van het bruidsbed te onthullen en je te leren wat je moet zijn met je man, wat je man ook zal zijn, door deze kleine dingen aan te raken die de hartstocht van de mensen zo sterk aanwakkeren. Deze nacht, zodat ik je vooral in een vrijere taal kan onderwijzen, zullen we samen in mijn bed slapen, waarvan ik zou willen zeggen dat het de zachtste kant van Venus is geweest. “<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n

De inwijding zal plaatsvinden in de vorm van zeven dialogen.<\/p>\n\n\n\n

  1. “L’Escarmouche” (“De schermutseling”) of voorbereiding op het huwelijk.<\/li>
  2.  II “Tribadicon” (“Liefde zoals in Lesbos”) dat sapphic genoegens opwekt.<\/li>
  3. III «Anatomie» («Anatomie») wachtrij qu’afaya de woorden, gaven en de mechanica van liefde.<\/li>
  4. IV «-Y duel» («Het huwelijkse gevecht») dat de geneugten van de coitu vertelt.<\/li>
  5.  V “Voluptés” (“wellustigheid”) is de vergelijking van huwelijk en tribadisme.<\/li>
  6. VI “Façons et figures” (“Figuren en wegen”) [9] over de ontdekking van liefde in groepen.<\/li>
  7. VII «Fescinini ou historiettes» («Geschiedenis van wellustigheid») samengesteld uit anekdotes en geschiedenissen over de kunst van de liefde.<\/li><\/ol>\n\n\n\n

    De elegantie van de stijl van dit werk maakte indruk op Guillaume Apollinaire, die bevestigde dat het ‘een zeer helderziende en goed praktische seksuele filosofie was, geëmailleerd met de hoogste wijze moraal’.<\/p>\n\n\n\n

    Proloog, vond dat Nicolas Chorier ye cimeru a l’Arétin<\/p>\n<\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n

    \n

    Column 2<\/p>\n<\/div><\/div><\/div>\n<\/div><\/div><\/div>\n\n\n