In 1527 werd een tweede editie van I Modi gepubliceerd met Aretino’s sonnetten. Opnieuw verbood de paus het boek en alle kopieën werden vernietigd – slechts een paar kleine fragmenten van I Modi of Aretino’s Postures zijn bewaard gebleven in het British Museum.
In 1798 werd in Frankrijk een geheel nieuwe versie van I Modi gepubliceerd onder de titel L’Arétin d’Augustin Carrache ou Recueil de Postures Érotiques, d’Après les Gravures à l’Eau-Forte par cet Artiste Célèbre, Avec le Texte Explicatif des Sujets (De ‘Aretino’ van Agostino Carracci, of een verzameling erotische poses, naar Carracci’s gravures, door deze beroemde kunstenaar, met de expliciete teksten over het onderwerp) gebaseerd op gravures van de barokschilder Agostini Carracci werd gepubliceerd.
Pietro Aretino (1492-1556) was de auteur van de scabreuze Sonet lussuriosi <\/em>[Wellustige sonnetten] (1524)
En dito Ragionamenti<\/em> [Gesprekken] (1534). Een ander werkje van vergelijkbare aard, La puttana errante<\/em>, waarschijnlijk van de hand van zijn landgenoot Nicolò Franco (overl. 1568), werd eeuwenlang aan hem toegeschreven, ook in Italië.8.<\/sup><\/a> Misschien is deze toeschrijving geen toeval. Franco was in de jaren 1536-1538 Aretino’s secretaris totdat hij zich tot diens aartsvijand ontpopte. Het is eventueel voorstelbaar dat Franco zelf de hand had in die toeschrijving, al kan deze ook haar oorsprong vinden in het feit dat soms de Puttana<\/em> samen met Aretino’s Ragionamenti<\/em> uitgegeven werd.
Hoe dat ook zij, dit is maar het begin van de verwarring. Houbraken had aan zijn levensbeschrijving van De Hooghe een waarschuwend betoogje vastgeknoopt over kunstenaars met een al te onzedelijk penseel. Hij noemt daarin drie Italiaanse kunstenaars uit de Renaissance: Annibale Carracci, die ‘zyne kostelyke gaven’ misbruikte door ‘voorwerpen te maken, die de schaamte, en eerbaarheit niet toelaat te beschouwen’, Marcantonio en Giulio Romano. Marcantonio, zo vertelt Houbraken, had tekeningen van Giulio Romano in koper gebracht, die vervolgens door Aretino voorzien waren van ‘byschriften in vaarzen [d.w.z. de Sonetti<\/em>] […], alzo geil en onbeschoft als de verbeeldingen’. Paus Clemens vii liet alle exemplaren in beslag nemen en Marcantonio in de kerker werpen. Giulio Romano maakte zich tijdig uit de voeten. Marcantonio ontsnapte en ontliep verdere vervolging.
<\/p><\/div><\/div>\n<\/div><\/div><\/div>\n<\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n<\/p>\n\n\n
<\/div>